ΣΠΟΥΤΝΙΚ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ-HARUKI MURAKAMI

Αν έχεις διαβάσει τουλάχιστον 4 και άνω βιβλία του Μουρακάμι, τότε διαβάζοντας το Σπούτνικ Αγαπημένη, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις με κλειστά μάτια τα χαρακτηριστικά της γραφής του Ιάπωνα συγγραφέα.  

Διάβασα την Σπούτνικ αμέσως μετά το Κάφκα. Το απίστευτο που καταφέρνει μόνο ο Μουρακάμι είναι ότι ενώ στο τέλος του βιβλίου και αφού διαβάσεις και την τελευταία στιγμή, την ίδια ώρα. έχεις ξεχάσει όλα τα ονόματα και τους χαρακτήρες, τα συναισθήματα είναι κοινά, ανάμεικτα μεν, αλλά τα ίδια.

Με την ίδια συνταγή κινείται και στο Σπούτνικ Αγαπημένη. Από τις πρώτες σελίδες ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι οι ήρωες δεν θα έχουν καλά ξεμπερδέματα. Το ζητούμενο βέβαια του συγγραφέα δεν είναι αυτό. Ο Μουρακάμι άλλωστε δεν φημίζεται για τα happy endings..Όχι τουλάχιστον όπως τα αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι. Επικεντρώνεται κυρίως στο να ξετυλίξει τα αισθήματα, αφού βέβαια τα περιπλέξει. Το αποτέλεσμα είναι ότι αν και κατά την ανάγνωση σε έχει περάσει από σαράντα κύματα, ο επίλογος γαληνεύει.

Στο βιβλίο αυτό, όλα τα παραπάνω περνάνε μέσα από ένα ερωτικό τρίγωνο. Ένα τρίγωνο όχι με την έννοια της σχέσης, αλλά της συσχέτισης αισθημάτων. Το καλό στην όλη ιστορία είναι ότι εδώ ο Μουρακάμι, έχει προτιμήσει να αφηγηθεί γύρω από τρία πρόσωπα. Η κεντρική αφήγηση ωστόσο, γίνεται μέσα από τον άντρα ήρωα, έναν μαθηματικό. Οι δυο ηρωίδες που συμπληρώνουν το τρίγωνο, συνδέονται από την αγάπη τους για τη μουσική. Επιστήμη και μουσική λοιπόν, γνώρισμα νούμερο ένα του Μουρακάμι.

Ας πούμε  ότι δεν είναι από τις πιο δυνατές ιστορίες του συγγραφέα, από πλευράς σασπένς. Να τονίσουμε όμως, ότι σαν φαν του ακόμα και αυτό το βιβλίο έχει κάτι να πει. Και αξίζει να διαβαστεί. Γιατί είναι ψαγμένο, γιατί όποτε γράφει βιβλίο αυτός ο Μουρακάμι έχει κάτι ακόμα να πει. Τέλος, αξίζει να διαβαστεί γιατί έχει και.. ελληνικό χρώμα!

JOYLAND-STEPHEN KING

Το Joyland είναι από τις πρόσφατες ιστορίες του Κινγκ που κυκλοφόρησαν. Και όταν λέω ιστορία και όχι βιβλίο το εννοώ. Αυτό γιατί οι φαν του Κινγκ αντιλαμβανόμαστε ότι περισσότερο πρόκειται για μια ιστορία που ο Αμερικανός συγγραφέας είχε στο συρτάρι του και ήθελε απλά να μοιραστεί με το κοινό του.

Σε αντίθεση με ότι μας έχει συνηθίσει, πρόκειται για ένα σύγγραμμα μικρό (όχι δηλαδή 1000+ σελίδων όπως ο Θόλος). Ο Κινγκ μας αφηγείται την περιπέτεια ενός 20χρονου που αφήνει το πατρικό του ύστερα από μια ερωτική απογοήτευση και πιάνει δουλειά σε ένα παραδοσιακό και μυστηριώδες λούνα παρκ.

Προσωπικά το βρήκα τόσο τρομακτικό όσο και οι Ιστορίες της Κρύπτης. Σε καμία όμως περίπτωση δεν το λες αδιάφορο. Μια κλασική ιστορία τρόμου ενορχηστρωμένη από τον μαιτρ του τρόμου με μυστήριο, cult χαρακτήρες και πολύ λεξιλόγιο του "τσίρκου", όπως το ανέφερε και ο ίδιος (και όμως υπάρχει τέτοιο λεξικό!).

Το βιβλίο αξίζει να το έχει κάποιος στη βιβλιοθήκη του μόνο για το εξώφυλλο, το οποίο είναι εξαιρετικό και παραπέμπει σε κόμικ άλλων εποχών.

Με λίγα λόγια, απαραίτητος εφοδιασμός για την Στιβεν Κινγκ συλλογή μας και προζέσταμα για τα καλύτερα που ακολουθούν Dr Sleep και Mr. Mercedes, για τα οποία σύντομα θα επανέλθουμε..

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ-KARIN FOSSUM

Όποιο άρθρο και αν διαβάσει κανείς για την Φόσουμ, πρώτα έρχεται ο τίτλος Η Νορβηγίδα βασίλισσα του αστυνομικού και έπειτα το όνομά της. Από την ελάχιστη εμπειρία που αποκόμισα από τη Βουβή Κραυγή και μόνο μπορώ με ασφάλεια να επιβεβαιώσω το παραπάνω.

Η Νορβηγίδα συγγραφέας, γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1954 στο Βεστφολντ. Ξεκίνησε την καριέρα της στην συγγραφή από την ηλικία των 20, όπου και έγραψε την πρώτη της ποιητική συλλογή. Το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα με ήρωα τον γνωστό πλέον Επιθεωρητή Σέγιερ εκδόθηκε το 1995. Στο μεσοδιάστημα συνέχισε με την ποίηση αλλά και την εργασία της στο χώρο της υγείας ως νοσοκόμα σε νοσοκομεία και κέντρα απεξάρτησης ναρκωτικών.

Η εκτόξευση της καριέρας της ήρθε με το μυθιστόρημα Βουβή Κραυγή, το οποίο ως Καλύτερο Αστυνομικό Μυθιστόρημα το 2008 από τους Τάιμς του Λος Άντζελες.

Σχεδόν όλα τα βιβλία της σειράς κυκλοφορούν στα Ελληνικά και όλα στα Αγγλικά, δεδομένου ότι ήδη έχουν γίνει μεταφράσεις σε πάνω από 30 γλώσσες!

Το ερώτημα είναι γιατί κάποιος να προτιμήσει άλλη μια Σκανδιναβή συγγραφέα αστυνομικού; Η απάντηση είναι ότι την Κάριν Φοσουμ την ακολούθησαν όλες οι υπόλοιπες. Και γιατί έχει πολλές ιστορίες να πει και το φωνάζει όταν δεν δίνει τόση ισχύ στους χαρακτήρες της όσο στην ανάπτυξη της ίδιας της ιστορίας της. Ευαισθητοποιημένη και η ίδια από τα κοινωνικά προβλήματα της χώρας της αλλά και της Ευρώπης, αφήνει τα κρυφά μηνυματάκια της.

Ο κάθε αναγνώστης λαμβάνει τα δικά του..

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΤΡΩΓΕ ΠΟΛΛΑ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ

Ο Άνθρωπος που έτρωγε πολλά, έπεσε στα χέρια μου έπειτα από παρότρυνση φιλικού προσώπου. Και ενώ δεν τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια για τους Έλληνες μυθιστορηματογράφους, το συγκεκριμένο διαβάζεται χωρίς διάλειμμα.

Για τον Αύγουστο Κορτώ έμαθα τα εξής, είναι Θεσσαλονικιός και διαμένει στα Εξάρχεια. Ασχολείται με τις μεταφράσεις και γράφει από μικρή ηλικία και το πραγματικό του όνομα είναι Πέτρος Χατζόπουλος.

Μια πρώτη εμπειρία που αποκόμισα διαβάζοντάς τον είναι ότι προσφέρει γέλιο. Ελαφρύ, ευκολοδιάβαστο και προσιτό. Προσωπικά, με κέρδισε από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο του βιβλίου, με το φόβο του για ..τις κατσαρίδες.

Διαβάζοντας τον Άνθρωπο που Έτρωγε Πολλά, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά πρόκειται για μια προσωπική αφήγηση του συγγραφέα, νιώθεις ότι διαβάζεις τα προσωπικά γράμματα ενός φίλου σου. Θα έλεγα email αλλά ο ίδιος ο Κορτώ δηλώνει άσχετος με την τεχνολογία.

Το βιβλίο αποτελείται από κεφάλαια με έξυπνους και παιχνιδιάρικους τίτλους, καθένα από τα οποία αφηγείται προσωπικές στιγμές και εμπειρίες από την ζωή του συγγραφέα, πάντα με χιουμοριστικό στοιχείο. Το χιούμορ είναι διάσπαρτο στις σελίδες ενώ ο Κορτώ αναφέρει ότι είναι λάτρης της κωμωδίας και αυτό αντιπροσωπεύει.

Προσωπικά, το βρήκα μια αξιέπαινη προσπάθεια του έλληνα συγγραφέα, τον οποίο μέχρι πρότινος δεν είχα καν ακουστά. Σίγουρα, αν πέσει βιβλίο του στα χέρια σας αξίζει να δώσετε προσοχή.

KAFKA ON THE SHORE-HARUKI MURAKAMI

Σίγουρα ένα ασυνήθιστο βιβλίο, σύνηθες όμως στους λάτρεις των φανταστικών κόσμων του Μουρακάμι.

Έχοντας διαβάσει ήδη 4 βιβλία του Ιάπωνα συγγραφέα δεν ένιωσα κάποια έκπληξη, ούτε καν σοκαρίστηκα από την ιστορία και την μεταφυσική της πλέξη. Από όλα τα βιβλία του όμως ίσως σε αυτό να έχει δείξει λίγο παραπάνω υπερβάλλοντα ζήλο.

Εν αντιθέσει με το Νορβηγικό Δάσος, στο Kafka on the Shore ο Μουρακάμι δεν στέκεται τόσο στην ιστορία και στους χαρακτήρες της. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι και από τα πιο διάσημά του. Στόχος του είναι να βγάλει κάποια συναισθήματα και κάποια μηνύματα. Και τα βγάζει όντως. Αρκεί και ο αναγνώστης να το διαβάζει με άλλη διάθεση.

Στην υπόθεση, οι παράλληλοι βίοι ενός 15χρονου που το σκάει από το σπίτι του, και ενός ηλικιωμένου, ο οποίος έχει την ικανότητα να μιλάει με τις γάτες (!) και αρχίζει την περιπλάνησή του στην Ιαπωνία, ψάχνοντας κάτι.

Δεν ακούγεται κάτι ιδιαίτερο σαν ιστορία. Το διαβάζεις όμως γιατί έχεις εμπιστοσύνη στον Μουρακάμι. Ότι  μπορεί με τον τρόπο γραφής του να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ακόμα και αν περιγράφει την εκτέλεση μιας συνταγής.

Στην ιστορία αυτή του Μουρακάμι, οι χαρακτήρες μεταπηδούν από τον ένα κόσμο στον άλλο. Από τον φανταστικό στον ρεαλιστικό. Ή ακόμα καλύτερα, από αυτόν που ζουν σε αυτόν που θα ονειρεύονταν να ζουν. Πλέκει φιλοσοφία, θρησκεία, μεταφυσική. Ενώ ακόμα και η μουσική "επένδυση" δεν θα μπορούσε να λείψει. Μπετόβεν προτιμά ο Μουρακάμι στο Kafka on the Shore και δεν φέρνουμε αντίρρηση.

Ίσως και όχι το πρώτο βιβλίο που θα σου έρθει στο μυαλό να προτείνεις σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει ποτέ Μουρακάμι. Αν όμως έχεις αρχίσει με τα πιο "ελαφριά" του, τότε ίσως είναι καιρός να το διαβάσεις!